ο πελάτης θέλει να υπογράψουμε μια δήλωση για την ασφάλεια επιτρέπεται αυτό

Επιτρέπεται η υπογραφή, αλλά διαβάστε προσεκτικά τι λέει

Ναι, ένας πελάτης μπορεί να το ζητήσει — μια δήλωση ασφάλειας δεν είναι νόμιμη υποχρέωση αλλά συμβατική απαίτηση, και ο πελάτης είναι ελεύθερος να την θέσει. Το σημείο δεν είναι αν επιτρέπεται να την ζητήσει, αλλά αν η δήλωση καλύπτει αυτό που πραγματικά κάνετε. Μια υπογραφή κάτω από "συμμορφωνόμαστε με τα δέκα μέτρα του άρθρου 21 παράγραφος 2 NIS2" ή κάτω από "είμαστε συμβατοί με ISO 27001" είναι μια δέσμευση με συμβατική αξία, όχι ένα απλό σημάδι σε μια λίστα ερωτήσεων. Εάν προκύψει ένας διαφορά — ένα περιστατικό στον πελάτη που ανάγεται στο δικό σας — εκείνη η δήλωση θα είναι το πρώτο έγγραφο που θα χρησιμοποιηθεί.

Δείτε λοιπόν πρώτα τη μορφή. Ζητάει η δήλωση ένα ναι/όχι ανά μέτρο, ή είναι μια μόνο κενή δήλωση "είμαστε συμβατοί με NIS2"; Το πρώτο μπορείτε να το τεκμηριώσετε κατά σημείο· το δεύτερο είναι συχνά ευρύτερο από αυτό που μπορείτε να αποδείξετε, ιδίως αν δεν εμπίπτετε κι εσείς στην ευθύνη της οδηγίας αλλά ως προμηθευτής μιας οντότητας που το κάνει — εάν ο οργανισμός εμπίπτει αυτοτελώς στην Οδηγία NIS2 είναι τότε το πρώτο ερώτημα που απαντάτε για τον εαυτό σας. Μην υπογράψετε ποτέ μια αξίωση σχετικά με ένα μέτρο που δεν μπορείτε να προσδιορίσετε, για παράδειγμα ή υπάρχει μια διαδικασία για τον εντοπισμό ευπαθειών — αν δεν το έχετε, τότε το γράφετε ή ζητάτε μια εξειδικευμένη έκδοση.

Από πού προέρχεται η ευθύνη

Η δήλωση τον εαυτής της δεν παίρνει το βάρος της από το Νόμο Κυβερνοασφάλειας — ο οποίος υποχρεώνει μόνο τις ορισμένες οντότητες, όχι τους προμηθευτές τους άμεσα — αλλά από το συμβόλαιο που υπογράφετε. Το NIS2 λειτουργεί μέσω του άρθρου 21 παράγραφος 2, το οποίο υποχρεώνει τις οντότητες να διαχειρίζονται τους κινδύνους στην αλυσίδα εφοδιασμού· αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή η οντότητα το ζητάει από εσάς, όχι ο λόγος για τον οποίο είστε υποχρεωμένοι. Αυτό που δεσμεύεστε, βρίσκεται λοιπόν στο κείμενο της ίδιας της δήλωσης, όχι στην οδηγία.