Czy powinienem obliczać emisję CO2 na jednostkę przychodu czy na pracownika

Oba, bo to nie jest wybór, ale dwa oddzielne pola

Odpowiedź brzmi: żaden z nich nie zastępuje drugiego, moduł podstawowy VSME wymaga podania emisji bezwzględnej w tonach równowartości CO2 i tej emisji wyrażonej na jednostkę przychodu, a czasem także na fte. To są trzy różne liczby pochodzące z tych samych danych źródłowych, a nie trzy sposoby wyrażenia tego samego. Kto wypełni tylko wartość całkowitą, pominięty pole, które klient często chce właśnie wykorzystać do porównania przedsiębiorstw o różnych rozmiarach.

Samo działanie matematyczne jest proste, gdy dysponujesz składnikami: emisja całkowita (zakres 1, 2 i w stosownych przypadkach zakres 3) podzielona przez przychód roczny, a w razie potrzeby również podzielona przez średnią liczbę fte. Punkt, w którym zwykle coś idzie nie tak, to nie dzielenie, ale licznik — niekompletny zakres 2 lub zapomniane bezpośrednia emisja gazów cieplarnianych powoduje zniekształcenie obu wskaźników jednocześnie. Dlatego najpierw sprawdź, czy podział na zakresy jest kompletny, w tym część, która najczęściej bywa pomijana: emisje w łańcuchu wartościprzed wypełnieniem wskaźników intensywności.

Gdzie znajduje się to w module podstawowym VSME

Moduł podstawowy VSME EFRAG wyraźnie rozróżnia emisję bezwzględną na zakres, podzieloną zgodnie z definicją zakresu 1/2/3 Protokołu GHG, od pochodnych miar intensywności na przychód i na pracownika. Oba są częścią elementu klimatycznego modułu podstawowego; które z dwóch miar intensywności konkretna lista pytań pobiera, różni się w zależności od portalu i zwykle wskazane jest osobną nazwą pola. Jeśli klient pyta tylko o jedną z tych dwóch miar, to jest to wybór tego portalu, a nie wyjątek od standardu.