Jak obliczyć emisję CO2 na jednostkę przychodów

Intensywność emisji to emisja podzielona przez przychód

Emisja CO2 na euro przychodu — zwana również intensywnością emisji — oblicza się dzieląc całkowitą emisję w roku (w tonach ekwiwalentu CO2) przez roczny przychód w euro. Wynik to zwykle małą liczbę, na przykład 0,00012 tony CO2 na euro, a klienci pytają o nią głównie po to, aby móc porównywać ze sobą przedsiębiorstwa o różnych rozmiarach. Licznik — emisja — to część, o której dyskusja zwykle toczy się, a nie mianownik.

Pytanie, które faktycznie utrudnia klientom, to która emisja może znaleźć się w tym liczniku. Moduł bazowy VSME EFRAG zwykle prosi przedsiębiorstwa o podanie zakresu 1 i zakresu 2; zakres 3 jest w nim elementem uzupełniającym, a nie bazą. Oznacza to, że dla licznika w większości przypadków bezpośrednich emisji gazów cieplarnianych (zakres 1) i pośrednich emisji z zakupionej energii (zakres 2) sumujesz i dzielisz tę sumę przez przychód. Jeśli te dwie liczby zostały już wcześniej oddzielnie wypełnione dla innej listy, to to działanie arytmetyczne nie jest już nową pracą — to dzielenie, a nie nowy pomiar.

Źródło tego: GHG Protocol i VSME

Podział na zakresy 1, 2 i 3 pochodzi z GHG Protocol; jest to struktura, do której odwołuje się praktycznie każda lista pytań klienta, nawet jeśli sama lista stosuje inny format. Standard EFRAG VSME na tym buduje i określa w module bazowym, które zakresy są obowiązkowe dla danych emisyjnych przedsiębiorstwa MŚP — zakresy 1 i 2 w ujęciu podstawowym, zakres 3 jako rozszerzenie. Jeśli wątpisz, czy klient ze słowem "emisja" ma na myśli tylko zakresy 1 i 2, czy też chce również zobaczyć zakres 3, to ta różnica jest właśnie tym, co Klient pyta o emisje zakresu 1, 2 i 3, jak prawidłowo to wypełnić zajmuje się tym.