Jak określić ryzyka klimatyczne dla mojej firmy

Zagrożenia fizyczne i przejściowe zmapowane razem, na lokalizację

Ryzyko klimatyczne składa się z dwóch kategorii: ryzyka fizyczne (powodzenia, susze, upały, szkody od burz w twoich lokalizacjach lub lokalizacjach dostawców) i ryzyka przejściowe (koszty z powodu ceny CO2, zmieniające się przepisy, przesuwająca się preferencja klientów w kierunku alternatyw o niskich emisjach). Moduł bazowy VSME EFRAG nie wymaga rozszerzonej analizy scenariuszy klimatycznych takiej jak w CSRD, ale wymaga jakościowego oszacowania: czy przedsiębiorstwo stoi w obliczu znaczącego ryzyka, a jeśli tak, jakiego rodzaju. W praktyce oznacza to listę na lokalizację: jakie ryzyko tam się pojawia i czy podjęto już działania (drenaż, zasilanie awaryjne, alternatywni dostawcy).

Po stronie przejścia warto powiązać się z własnymi danymi emisyjnymi. Przedsiębiorstwo o dużym udziale emisji scope 1 z własnego spalania stoi w obliczu innego ryzyka przejściowego niż przedsiębiorstwo, którego emisja znajduje się głównie w łańcuchu. Jeśli nie dokonałeś jeszcze podziału na scope 1, 2 i 3 zgodnie z Protokołem GHG, to jest pierwszy krok przed wypełnieniem czegokolwiek dotyczącego ryzyka przejściowego — bez tego podziału nie wiesz, która część twojego śladu węglowego jest podatna na opłatę CO2 lub zmieniające się preferencje klientów. Ci, którzy po raz pierwszy pracują z tym podziałem, znajdują wyjaśnienie dla każdego scope u pytania o pośrednie emisje z zakupionej energii oraz u pytania o emisje w łańcuchu wartości.

Gdzie wynika to ze struktury VSME

Moduł bazowy VSME traktuje ryzyka klimatyczne jako odrębny element obok danych dotyczących energii i emisji: najpierw zmapujesz emisje i zużycie energii, następnie ocenisz, czy istnieją cele redukcji — patrz również pytania o to, czy ustalono cel zmniejszenia emisji — a dopiero wtedy następuje oszacowanie ryzyka. Ta kolejność nie jest przypadkowa: bez danych na temat scope 1, 2 i 3 nie masz podstawy do stwierdzenia, która część twojej działalności biznesowej jest narażona na ryzyko przejściowe. Sam podział na scope 1, 2 i 3 pochodzi z Protokołu GHG, który jako międzynarodowy standard jest przejmowany przez EFRAG.