Klient chce znać emisję CO2 na jednostkę przychodów, jak to obliczyć

Emisje podzielona przez przychód, bez nowego pomiaru

Ten stosunek nie jest dodatkowym punktem pomiarowym, ale obliczeniem retrospektywnym: całkowita emisja w tonach CO2-ekwiwalentu podzielona przez przychody roczne w milionach euro. Licznik znajduje się już w twoim pliku łańcucha dostaw, jeśli pytaniu dotyczącym scope 1, pytaniu dotyczącym scope 2 i ewentualnie scope 3 już kiedyś odpowiadałeś. Mianownik to przychody z twojego sprawozdania finansowego, ta sama kwota, którą klient często żąda również osobno. Wynik nosi nazwę "carbon intensity" i zwykle zapisywany jest jako tCO2e/mln euro przychodu.

Wybór, który sam dokonujesz, to które scopy uwzględniasz w liczniku. Jeśli klient pyta tylko o scope 1 i 2, to mniejszy i często bardziej dokładny licznik niż gdy musi być uwzględniony scope 3. Wiele małych i średnich przedsiębiorstw nie ma pełnego obrazu scope 3 — w takim przypadku obliczasz na podstawie tego, co masz, i wskazujesz, które scopy zostały uwzględnione. Lista, która pyta o "całkowitą emisję CO2 na euro przychodu" bez specyfikacji scope, zwykle oznacza scope 1 i 2 razem; jeśli się wahasz, zapytanie u samego klienta jest bardziej realistycznym rozwiązaniem niż domysł. Jeśli jeszcze nie masz oszacowania scope 3, to przegląd pozycji scope 3 jest bardziej logicznym punktem wyjścia niż ta sama razem.

Skąd pochodzi ten podział

Podział scope, na którym opiera się licznik tego obliczenia, pochodzi z GHG Protocol; jest to powszechnie stosowany podział na scope 1, 2 i 3, który zarówno standard VSME EFRAG, jak i praktycznie każda lista pytań od klienta przejmuje. Moduł podstawowy VSME EFRAG, dobrowolny standard raportowania dla małych i średnich przedsiębiorstw nienotowanych na giełdzie, wymienia emisję na jednostkę przychodu jako jeden z kluczowych wskaźników, ale nie przewiduje stałego wzoru na coś więcej niż emisja podzielona przez przychód — wybór scope i jednostka mianownika nie są zatem ustalone w normie, jedynie w pytaniu klienta.