Jak obliczyć emisję z transportu i logistyki

Transport zwykle mieści się w zakresie 3, a nie w zakresie 1

Emisje z transportu i logistyki podajesz zwykle jako część zakresu 3, chyba że chodzi o pojazdy, które przedsiębiorstwo samo posiada lub dzierżawi — wtedy mieści się to w zakresie 1. To rozróżnienie jest dokładnie tym miejscem, gdzie wielu wypełniających popadają w błąd: własne ciężarówki i samochody firmowe to emisje bezpośrednie (zakres 1), ale transport zamówiony — spedytor, usługa kurierska, podwykonawca, który jeździ — to emisje w łańcuchu wartości (zakres 3). W przypadku transportu przez strony trzecie obowiązuje ponadto często podział: upstream (towary przychodzące, od dostawcy do ciebie) i downstream (towary wychodzące, od ciebie do klienta). Oba należą do zakresu 3, ale do różnych kategorii.

Jeśli nie masz danych paliwowych od swojego przewoźnika, nie stanowi to samo w sobie problemu: wiele list kontrolnych od klientów akceptuje szacunek na podstawie odległości i wagi lub oświadczenie, że dane nie są jeszcze gromadzone. Na co powinieneś uważać to duplikowanie: jeśli twój własny park pojazdów już znajduje się w zakresie 1, nie powinien pojawić się ponownie w zakresie 3 upstream lub downstream. Ta marszruta odpowiada sposobowi, w jaki Klient pyta o emisje zakresu 1, 2 i 3, jak prawidłowo to wypełnić już odpowiadasz: najpierw określ źródło przejazdu, a następnie zakres.

Gdzie to znajduje się w standardach

Podział własny park pojazdów = zakres 1, transport zamówiony = zakres 3 pochodzi z klasyfikacji GHG Protocol. Moduł bazowy VSME EFRAG, standard sprawozdawczości dla niegieł dowanych przedsiębiorstw sektora MŚP, wymaga w sekcji klimatycznej raportowania emisji per zakres i nawiązuje do tej samej klasyfikacji GHG; szacunek w przypadku brakujących danych jest w tym dozwolony, pod warunkiem że podasz informację, że jest to szacunek.