ο ασφαλιστής θέλει να γνωρίζει το ιστορικό ζημιών μας των τελευταίων ετών πώς το συμπληρώνω

Ιστορικό ζημιών είναι γεγονοί, όχι αξιολόγηση κινδύνου

Ο ασφαλιστής θέλει ένα γεγονοτικό επισκόπηση: ποιες ζημίες έχουν δηλωθεί τα τελευταία χρόνια, πότε, ποια ήταν η αιτία, τι καταβλήθηκε και ποιες ζημίες εξακολουθούν να ισχύουν. Αυτό δεν είναι αίτημα να δώσετε sami μια αξιολόγηση κινδύνου, αλλά μια απαρίθμηση γεγονότων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ασφαλιστής ρωτά για μια περίοδο τριών έως πέντε ετών, ανά είδος ασφάλισης (για παράδειγμα, ευθύνη, πυρκαγιά, μεταφορά, cyber). Το αποδεικτικό στοιχείο σε αυτή την περίπτωση είναι συνήθως ένα επισκόπηση ζημιών του τρέχοντος ή προηγούμενου ασφαλιστή, που ονομάζεται επίσης "loss run", ή ένα εσωτερικό επισκόπηση με τα ίδια δεδομένα.

Εάν η επιχείρηση δεν έχει υποστεί ζημίες κατά την περίοδο αυτή, τότε το "μηδέν" ή "χωρίς περιστατικά ζημίας" είναι η απάντηση, όχι ένα κενό πεδίο. Εάν λείπει ένα πλήρες επισκόπηση από έναν προηγούμενο ασφαλιστή — για παράδειγμα, επειδή δεν υπάρχει πλέον ή δεν αποκρίνεται — συμπληρώστε αυτό που είναι γνωστό από τη δική σας διοίκηση και δείξτε ποιο μέρος λείπει, αντί να μαντέψετε αριθμούς. Αυτό το θέμα σχετίζεται στενά με την ερώτηση σχετικά με την οικονομική υγεία της επιχείρησηςεπειδή οι ασφαλιστές αξιολογούν συχνά το ιστορικό ζημιών σε συνδυασμό με εκείνα τα δεδομένα. Προσέξτε ότι αυτό διαφέρει από την ερώτηση σχετικά με μια τρέχουσα αξιολόγηση πιστοληπτικής ικανότητας: αυτό αφορά την ικανότητα πληρωμής της επιχείρησης, όχι τις ασφαλιστικές ζημίες.

Χωρίς νομική βάση, αλλά κοινή πρακτική της αγοράς

Για αυτήν την ειδική απάντηση, δεν υπάρχει άρθρο από την παρεχόμενη νομοθεσία που να καθορίζει τι πρέπει να περιέχει ένα επισκόπηση ιστορικού ζημιών: ο Νόμος περί Εμπορικού Μητρώου, ο Νόμος περί Πρόληψης Χρηματοδότησης Τρομοκρατίας και ο CSRD αφορούν άλλα θέματα (δεδομένα εγγραφής, έρευνα πελατών και αναφορά βιωσιμότητας). Το ερώτημα σχετικά με το ιστορικό ζημιών προκύπτει από τους δικούς του όρους αποδοχής του ασφαλιστή, όχι από έναν νόμο. Επομένως, η απάντηση εδώ βασίζεται σε αυτό που είναι κοινό στην αγορά, όχι σε μια νομική υποχρέωση.