η τράπεza ρωτά εάν διαχειρίζομαι χρήματα άλλων, τι πρέπει να απαντήσω

Υπηρεσία εμπιστεύσεως ή λογαριασμό τρίτων, όχι απλή εργασία με πελάτες

Όχι, το συνηθισμένο εμπόριο — παραδόσεις, τιμολόγηση, πληρωμή — δεν αποτελεί "διαχείριση περιουσίας για τρίτους". Η τράπεζα ρωτά εδώ κάτι συγκεκριμένο: κρατά η επιχείρηση χρήματα ή περιουσία εκ μέρους κάποιου άλλου, χωρίς να αποτελεί αυτό δικό της επιχειρηματικό μέσο; Σκεφτείτε ένα ίδρυμα τρίτων κεφαλαίων, ένα γραφείο εμπιστεύσεως, ένα συμβολαιογράφο ή δικηγόρο με λογαριασμό ποιότητας, ή έναν διαχειριστή περιουσίας που κρατά θέσεις για πελάτες. Εάν η επιχείρηση απλώς αγοράζει, πωλεί και διαπραγματεύεται με δικό της όνομα και ρίσκο, η απάντηση είναι όχι.

Η αμφιβολία προκύπτει συχνά σε ενδιάμεσες μορφές: ένα χολδινγκ που μεταβιβάζει μερίσματα στους μετόχους, μια επιχείρηση που κρατά εγγύηση ή εχέγυα από πελάτες, ή μια επιχείρηση που ενεργεί ως πράκτορας πληρωμής σε μια αλυσίδα. Συνήθως δεν πρόκειται για διαχείριση περιουσίας στη σημασία που εννοεί η τράπεζα, αλλά έχει σημασία εάν το χρήμα βρίσκεται σε ξεχωριστό λογαριασμό, εάν υπάρχει χωριστή διοίκηση γι' αυτό, και εάν η επιχείρηση λαμβάνει αποζημίωση γι' αυτό ξεχωριστά από τη συνηθισμένη της περιστροφή. Εάν η επιχείρηση δεν έχει ξεχωριστή δομή για κεφάλαια τρίτων, τότε "όχι" με σύντομη εξήγηση συνήθως αρκεί. Αυτή η ερώτηση συχνά σχετίζεται με άλλες ερωτήσεις σχετικά με τη δομή της πελατείας, όπως ποιοι είναι οι τελικοί δικαιούχοι της επιχείρησης και από πού προέρχεται το περιουσιακό στοιχείο της επιχείρησης — η τράπεζα θέλει να δει την πλήρη εικόνα των ροών χρημάτων, όχι μόνο αυτή την ερώτηση.

Γιατί η τράπεζα θέλει να γνωρίζει αυτό ακριβώς

Αυτή η ερώτηση προέρχεται από την έρευνα της πελατείας που πρέπει να διεξάγουν οι τράπεζες σύμφωνα με το Νόμο για την πρόληψη του ξεπλύματος χρήματος και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας. Ένα ίδρυμα που διαχειρίζεται αυτό καθ' αυτό περιουσία για τρίτους, εμπίπτει σε διαφορετικό προφίλ κινδύνου από μια συνηθισμένη εμπορική επιχείρηση: υπάρχουν τότε ροές χρημάτων που δεν προέρχονται από την ίδια την επιχείρηση, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετες ερωτήσεις ελέγχου σχετικά με το ποιανού χρήμα είναι ακριβώς και πόθεν προέρχεται. Η τράπεζα το ελέγχει λοιπόν όχι από περιέργεια, αλλά για να καθορίσει ποιο επίπεδο έρευνας ταιριάζει στο προφίλ της πελατείας.