ο ασφαλιστής θέλει να γνωρίζει ποιες ζημιές είχε η επιχείρησή μου προηγουμένως τι συμπληρώνω

Ιστορικό ζημιών: αριθμός, αιτία και ποσό ανά έτος πολιτικής

Ο ασφαλιστής συνήθως θέλει τρία πράγματα ανά έτος πολιτικής: τον αριθμό των ζημιών, την αιτία (για παράδειγμα πυρκαγιά, ζημιά από νερό, ευθύνη, κυβερνο-συμβάν) και το καταβληθέν ποσό ή την αποθεματική ζημιών. Μερικές φορές ζητείται επίσης πληροφόρηση για τρέχουσες ζημιές που δεν έχουν ακόμη διευθετηθεί, καθώς και για ζημιές που έχουν απορριφθεί. Συμπληρώστε αυτό που αναφέρεται στην έκθεση ιστορικού ζημιών του τρέχοντος ή του προηγούμενου ασφαλιστή· αυτή είναι συνήθως η πιο αξιόπιστη πηγή, καθώς προέρχεται απευθείας από το μέρος που κατέβαλε ή αξιολόγησε τη ζημιά. Εάν δεν υπάρχει τέτοια έκθεση, ένα δικό σας μητρώο ζημιών με ημερομηνία, αιτία και διευθέτηση είναι η εναλλακτική λύση — με την προϋπόθεση ότι είναι συνεπές με αυτό που υπάρχει στα λογιστικά αρχεία.

Εάν δεν έχετε ένα δοσιέ ή έκθεση με ιστορικά στοιχεία ζημιών, μην συμπληρώσετε μια εκτίμηση. Ένας ασφαλιστής συχνά ελέγχει αυτό κατά της δικής του πολιτικής αποδοχής και κατά αυτού που έχει δηλώσει ο προηγούμενος ασφαλιστής· ένα εκτιμώμενο ποσό που αποκλίνει από αυτή την πηγή δημιουργεί περισσότερες ερωτήσεις παρά μια ειλικρινή "μήπω ακόμα διαθέσιμο" με δέσμευση να το παραδώσετε αργότερα. Αυτό το θέμα συχνά τίθεται στο ίδιο πνεύμα με το ερώτημα σχετικά με την οικονομική υγεία της επιχείρησης·, καθώς το ιστορικό ζημιών και η φερεγγυότητα μαζί καθορίζουν το προφίλ κινδύνου που χρησιμοποιεί ο ασφαλιστής για το ασφάλιστρο. Όσον αφορά τα ευαίσθητα ποσά ζημιών, δώστε προσοχή στο κουμπί εμπιστευτικότητας, ώστε το στοιχείο να είναι ορατό μόνο σε όσους αξιολογούν πράγματι τη λίστα ερωτήσεων.

Γιατί οι τράπεζες και οι ασφαλιστές ρωτούν διαφορετικά εδώ

Το ιστορικό ζημιών δεν περιλαμβάνεται σε νομική πηγή όπως ο Νόμος Μητρώου Εμπορικών Δραστηριοτήτων 2007 ή ο Νόμος κατά του Ξεπλύματος Χρήματος — είναι ένα δικό κριτήριο αποδοχής του ασφαλιστή, βασισμένο στο δικό του μοντέλο κινδύνου. Αυτό εξηγεί γιατί διαφέρει η μορφή ανά ασφαλιστή: ο ένας ρωτά ανά αιτία ζημιάς, ο άλλος ανά έτος πολιτικής, και ένας τρίτος μόνο για το συνολικό ποσό πάνω από ένα όριο. Αυτό συνδέεται με το ευρύτερο παρόν όπου μια τράπεζα κάνει διαφορετικές ερωτήσεις από έναν ασφαλιστή για το ίδιο θέμα: οι τράπεζες ελέγχουν τον κίνδυνο ξεπλύματος χρήματος και τον πιστωτικό κίνδυνο, οι ασφαλιστές ελέγχουν τη δυνατότητα ασφάλισης και το ασφάλιστρο, και ο καθένας χρησιμοποιεί για αυτό δική του μορφή χωρίς νομική βάση δομής.