γιατί η τράπεζα ρωτά πόσα θα πληρώσω διεθνώς

Το αναμενόμενο σχήμα πληρωμών αποτελεί μέρος του προφίλ κινδύνου

Η τράπεζα ρωτά αυτό για να καθορίσει το προφίλ κινδύνου του πελάτη, όχι για να ελέγχει τις πληρωμές σας προτού πραγματοποιηθούν. Σύμφωνα με το Νόμο για την Πρόληψη της Διαχείρισης των Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες και τη Χρηματοδότηση της Τρομοκρατίας, η τράπεζα πρέπει κατά τη διενέργεια της Δέουσας Επιμέλειας να έχει μια εικόνα της αναμενόμενης χρήσης του λογαριασμού. Χώρες εκτός της ΕΕ και ιδίως χώρες που εμφανίζονται σε διεθνείς κατάλογους κυρώσεων ή κινδύνου, έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τις πληρωμές εντός της Ευρώπης. Μια αναμενόμενη χρήση που αποκλίνει σημαντικά από την πράξη είναι συχνά το αίτιο για συμπληρωματική ερώτηση, όχι η πρώτη ερώτηση αυτή καθαυτή.

Στην πράξη, η τράπεζα ζητά μια εκτίμηση: ένα ποσοστό του κύκλου εργασιών, ένα ποσό ανά έτος ή ένα κατάλογο χωρών με τις οποίες διενεργείται συναλλαγές. Αυτό μπορεί να τεκμηριωθεί με τα ίδια δεδομένα που χρησιμοποιείς και για την προέλευση του πλούτου της επιχείρησης: δεδομένα κύκλου εργασιών ανά περιοχή, κύριοι αγοραστές και προμηθευτές, και τα νομίσματα στα οποία εκδίδεται τιμολόγιο. Αν δεν έχεις αυτή την αναλυτική διάσπαση διαθέσιμη, τότε μια τεκμηριωμένη εκτίμηση με περιθώριο είναι πιο συνήθης από ένα ακριβές ποσό — η τράπεζα ζητά ένα ρεαλιστικό σχήμα, όχι λογιστική ακρίβεια. Χώρες όπου ισχύει η νομοθεσία για κυρώσεις αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής· αυτό σχετίζεται με τον ίδιο έλεγχο όπως ή η επιχείρηση ή ένας από τους διευθυντές της περιλαμβάνεται σε κατάλογο κυρώσεων.

Νομική βάση: Δέουσα Επιμέλεια βάσει του Νόμου για την Πρόληψη της Διαχείρισης των Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες και τη Χρηματοδότηση της Τρομοκρατίας

Αυτή η ερώτηση προκύπτει από την υποχρέωση διενέργειας Δέουσας Επιμέλειας σύμφωνα με το Νόμο για την Πρόληψη της Διαχείρισης των Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες και τη Χρηματοδότηση της Τρομοκρατίας: η τράπεζα πρέπει να γνωρίζει όχι μόνο ποιος είναι ο πελάτης, αλλά και ποια είναι μια αναμενόμενη χρήση της παροχής υπηρεσιών, για να μπορέσει να αναγνωρίσει αποκλίσεις αργότερα. Το Νόμο περί Μητρώου Εμπορικών Επιχειρήσεων παρέχει στη τράπεζα τα βασικά δεδομένα για την ίδια την επιχείρηση, αλλά δεν λέει τίποτα για το αναμενόμενο σχήμα πληρωμών — η τράπεζα πρέπει να το αποκτήσει ξεχωριστά από τον πελάτη. Συγκρίνετε αυτό με τη ερώτηση για σε ποιες τράπεζες διατηρεί η επιχείρηση λογαριασμούς: αυτό χρησιμεύει επίσης για να χαρτογραφηθεί το πλήρες σχήμα πληρωμών του πελάτη, όχι για να αξιολογηθεί μια συγκεκριμένη συναλλαγή.