bank zadaje pytanie dotyczące płatności gotówkowych w naszym przedsiębiorstwie, co powinienem powiedzieć

Gotówka jest wskaźnikiem prania pieniędzy, a nie podejrzeniem

Bank pyta o to w ramach badania klienta wynikającego z Ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (Wwft). Otrzymania w gotówce są dla banku trudniejsze do prześledzenia niż przelewy bankowe: nie ma konta odbiorcy, nazwy płatnika, automatycznego śladu. To sprawia, że gotówka jest bardziej podatna na nadużycia, dlatego bank pyta o to u prawie każdego klienta biznesowego — nie dlatego, że coś jest nie tak, ale dlatego że bank musi to udokumentować dla wszystkich.

Konkretnie bank chce wiedzieć: czy otrzymują Państwo gotówkę, ile (w przybliżeniu, jako procent przychodów) i od kogo — od klientów prywatnych w okienku, czy też od kontrahentów biznesowych. Jeśli nie mają Państwo obrotu gotówkowego, odpowiedź brzmi "nie" i zwykle na tym koniec pytania. Jeśli tak, na przykład w gastronomii lub handlu detalicznym, następnie zazwyczaj pojawia się pytanie dodatkowe dotyczące sposobu przetwarzania tych pieniędzy: czy liczycie je sami, wpłacacie do banku czy przez przetwórcę pieniędzy, jakie kwoty są typowe dla jednej transakcji. Często wiąże się to z pytaniem o źródła majątku przedsiębiorstwa, ponieważ obrót gotówkowy w wyjaśnieniu pochodzenia środków jest często wymieniany osobno.

Uzasadnienie: badanie klienta zgodnie z Wwft

Obowiązek przeprowadzenia tego badania spoczywa na banku, a nie na Państwu: instytucje objęte Wwft muszą przeprowadzić badanie klienta dotyczące charakteru i tła relacji biznesowej oraz transakcji, a gotówka jest tutaj standardowym punktem uwagi ze względu na ograniczony papierowy ślad. Stanowi to oddzielną kwestię od badania dotyczącego tego, kto reprezentuje lub kontroluje przedsiębiorstwo — to pytanie znajduje się zwykle w osobnym bloku, patrz kim są ostateczni beneficjenci rzeczywiści przedsiębiorstwa. Jeśli nie mają Państwo gotowej odpowiedzi na pytanie dotyczące gotówki, ponieważ nigdy tego nie dokumentowali, wówczas szacunek na podstawie ewidencji kasy jest zwykle wystarczający; dokładny procent rzadko jest wymagany.