η τράπεζα ρωτά εάν η επιχείρησή μου έχει συμβάσεις με το δημόσιο

Κατάσταση PEP και δημόσια συμβόλαια είναι δύο διαφορετικές ερωτήσεις

Αυτή η ερώτηση συνήθως δεν τίθεται από μόνη της, αλλά στη σειρά ερωτήσεων γύρω από την έρευνα της πελατείας που η τράπεζα υποχρεούται να διενεργήσει δυνάμει του Νόμου για την πρόληψη της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας (Wwft). Η τράπεζα προσπαθεί να εκτιμήσει με αυτόν τον τρόπο το ρίσκο της σχέσης: τα δημόσια συμβόλαια δεν αποτελούν πρόβλημα από μόνα τους, αλλά μπορούν να οδηγήσουν, μαζί με άλλα σήματα — όπως ένας πολιτικά εξέχων διευθυντής — σε υψηλότερη ταξινόμηση ρίσκου. Προσέξτε τη διαφορά με την ερώτηση αν ένας διευθυντής ή ενδιαφερόμενος είναι πολιτικά εξέχων πρόσωπο: αυτή είναι μια κατάσταση ενός προσώπου, ενώ τα δημόσια συμβόλαια είναι ένα χαρακτηριστικό της επιχείρησης. Οι τράπεζες ρωτούν μερικές φορές και τα δύο, στην ίδια ανάσα, αλλά είναι ξεχωριστές απαντήσεις.

Αν η επιχείρησή σας έχει συμβόλαια με το δημόσιο, αυτό είναι συνήθως απλά θέμα επιβεβαίωσης: πρόκειται για ένα γεγονός, όχι για αξιολόγηση. Αν δεν έχετε κανένα συμβόλαιο με κάποια δημόσια αρχή, τότε «όχι» είναι η απάντηση — και αυτό είναι ένα γεγονός και όχι ρίσκο από μόνο του. Αν αμφιβάλλετε αν μια ανάθεση μετράει (σκεφτείτε έναν δήμο, μια δημόσια υπηρεσία ή ένα ευρωπαϊκό ίδρυμα), τότε είναι πιο ακριβές να κοιτάξετε τον αντισυμβαλλόμενο στη σύμβαση από μόνη της παρά να μαντέψετε. Αυτό το θέμα διαφέρει σε αυτό από την ερώτηση για την προέλευση του πλούτου της επιχείρησης: εκεί ζητείται ένα κείμενο, εδώ ζητείται ένα απλό ναι ή όχι με ενδεχομένως ένα όνομα συμβάσεως.

Βάση: η έρευνα της πελατείας της Wwft

Η υποχρέωση της τράπεζας να θέσει αυτού του είδους ερωτήσεις προκύπτει από την έρευνα της πελατείας στο πλαίσιο της Wwft: η τράπεζα πρέπει να αξιολογήσει τα ρίσκα της σχέσης και για το σκοπό αυτό να συγκεντρώσει δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με δημόσιες αρχές. Δεν υπάρχει ξεχωριστό άρθρο νόμου που να υποχρεώνει την επιχείρησή σας να το αναφέρετε — η υποχρέωση ενημέρωσης ανήκει στην τράπεζα, όχι σε εσάς. Αυτό που μπορούμε να παραδώσουμε από το αλυσιδωτό φάκελο περιορίζεται σε αυτό που έχει πραγματικά καταγραφεί εκεί: αν υπάρχει ένα συμβόλαιο με μια δημόσια αρχή κατατεταγμένο, το επιβεβαιώνουμε· αν δεν έχει καταγραφεί, αφήνουμε την απάντηση ανοιχτή αντι να υποθέσουμε ένα «όχι».