γιατί η τράπεζα ρωτά εάν ένας διευθυντής έχει προηγουμένως χρεοκοπήσει

Μέρος της έρευνας για τον πελάτη, όχι μέρος ενός μοντέλου κινδύνου

Η τράπεζα ζητάει αυτό ως μέρος της υποχρεωτικής έρευνας για τον πελάτη δυνάμει του Νόμου για την πρόληψη της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας (Wwft). Μια προηγούμενη πτώχευση ενός διαχειριστή λέει κάτι για τον κίνδυνο ακεραιότητας, ένα από τα τυπικά θέματα που κάθε τράπεζα ελέγχει για κάθε εμπορική πελάτη. Δεν είναι μια ξεχωριστή ερώτηση πίστωσης και είναι ανεξάρτητη από την αξιολόγηση της πίστης της ίδιας της επιχείρησης — αυτό είναι ένα άλλο μέρος του φακέλου, δείτε επίσης Διαθέτει η επιχείρηση μια τρέχουσα πιστοληπτική αξιολόγηση;.

Η ερώτηση σχεδόν πάντα αφορά τον διαχειριστή ως φυσικό πρόσωπο, όχι στην επιχείρηση που τώρα ζητά ή διατηρεί τον λογαριασμό. Αν κανένας από τους τρέχοντες διαχειριστές δεν έχει ποτέ προσωπικά πάει σε πτώχευση, τότε η απάντηση είναι "όχι" και δεν υπάρχει τίποτα περαιτέρω που πρέπει να παραδοθεί. Αν συμβεί αυτό, τότε η τράπεζα συνήθως θέλει να ξέρει πότε ήταν, για ποια επιχείρηση ήταν και πώς ήταν διευθετημένη — μια έκθεση διαχειριστή ή απόφαση του δικαστηρίου είναι τότε το κοινό απόδεικτικό στοιχείο. Αυτό το θέμα συχνά αγγίζει τον ίδιο γύρο ερωτήσεων με Ποιοι είναι οι τελικοί δικαιούχοι της επιχείρησης;, επειδή οι τράπεζες συχνά ελέγχουν τους διαχειριστές και τα UBO σε μια μόνο κίνηση.

Μπορεί να ανιχνευθεί στην έρευνα για τον πελάτη στο Wwft

Η υποχρέωση για αυτό το είδος έρευνας προκύπτει από το Νόμο για την πρόληψη της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, ο οποίος υποχρεώνει τις τράπεζες και άλλα ιδρύματα να γνωρίζουν τον πελάτη τους, συμπεριλαμβανομένων των προσώπων που διαχειρίζονται την επιχείρηση. Ο ίδιος ο νόμος δεν αναφέρει κυριολεκτικά την "πτώχευση" ως ερώτηση, αλλά το ανοικτό πρότυπο της έρευνας για τον πελάτη δίνει στις τράπεζες το περιθώριο να συμπεριλάβουν αυτό το είδος ερωτήσεων ακεραιότητας στη δική τους μορφή. Αυτό εξηγεί επίσης γιατί η μία τράπεζα ζητάει και η άλλη όχι, ή γιατί η ερώτηση διατυπώνεται διαφορετικά από ότι σε έναν ασφαλιστή — συγκρίνετε γιατί η τράπεζα θέτει εντελώς διαφορετικές ερωτήσεις από τον ασφαλιστή ενώ αφορούν το ίδιο θέμα.