γιατί θέλει η τράπεζα να γνωρίζει πόσα μετρητά κυκλοφορούν στην εταιρεία μας

Τα μετρητά είναι ένας δείκτης στη διερεύνηση πελατών

Η τράπεζα θέτει αυτήν την ερώτηση επειδή τα μετρητά είναι δυσκολότερο να ανιχνευθούν από μια τραπεζική συναλλαγή, και αυτό το κάνει ένα τυπικό σημείο προσοχής στη διερεύνηση πελατών που οι τράπεζες πρέπει να διεξάγουν σύμφωνα με τη Διεύθυνση για την πρόληψη του ξεπλύματος χρήματος και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας. Η τράπεζα πρέπει να διεξάγει αξιολόγηση κινδύνου για κάθε επιχειρηματική σχέση, και ένα υψηλό μερίδιο μετρητών στον κύκλο εργασιών αυξάνει αυτό το προφίλ κινδύνου, ανεξάρτητα από το εάν υπάρχει κάτι λάθος. Άρα δεν πρόκειται για υποψία, αλλά για μια τακτική ερώτηση στο προφίλ κινδύνου που η τράπεζα πρέπει να διατηρήσει για κάθε πελάτη.

Συγκεκριμένα, η τράπεζα συνήθως θέλει να γνωρίζει ποιο μέρος του κύκλου εργασιών έρχεται σε μετρητά, από ποια δραστηριότητα προέρχεται (για παράδειγμα μια ταμειακή μηχανή καταστήματος ή έξοδα υπηρεσιών που καταβάλλονται σε μετρητά) και εάν αυτό το μερίδιο έχει αλλάξει σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Εάν δεν έχεις αυτά τα στοιχεία με ακρίβεια, τότε μια εκτίμηση με σαφή εξήγηση της πηγής αυτής της εκτίμησης είναι συνήθως εφαρμόσιμη· μια απλή άρνηση χωρίς τεκμηρίωση δεν είναι. Η ίδια τράπεζα συχνά θέτει και ερωτήσεις που σχετίζονται με αυτό το προφίλ κινδύνου, όπως ποια είναι η προέλευση του πλούτου της επιχείρησης και σε ποιες τράπεζες διατηρεί η επιχείρηση λογαριασμούς — τα μετρητά είναι για την τράπεζα ένα κομμάτι μιας μεγαλύτερης εικόνας, όχι μια ανεξάρτητη ερώτηση.

Όπου αυτό προκύπτει: η διερεύνηση της περιοχής πελατών της Directive (EU) 2015/849

Η υποχρέωση συλλογής τέτοιων δεικτών κινδύνου προκύπτει από τη διερεύνηση πελατών που η Διεύθυνση για την πρόληψη του ξεπλύματος χρήματος και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας επιβάλλει στις τράπεζες: η τράπεζα δεν πρέπει μόνο να γνωρίζει ποιος είναι ο πελάτης, αλλά και πώς το χρήμα ρέει μέσω της επιχείρησης, για να μπορεί να αναγνωρίσει μια ασυνήθιστη συναλλαγή. Αυτή είναι μια διαφορετική προσέγγιση από ό,τι για παράδειγμα ένας ασφαλιστής, που κοιτάει περισσότερο την οικονομική υγεία παρά τις ροές χρήματος — γι' αυτό η λίστα ερωτήσεων της τράπεζας καταλήγει σε διαφορετικό σημείο από αυτήν του ασφαλιστή, ακόμη και αν το θέμα φαίνεται το ίδιο.