γιατί η τράπεζα θέλει να γνωρίζει πόσα μετρητά λαμβάνω

Τα μετρητά είναι για την τράπεζα δείκτης κινδύνου ξεπλύματος χρήματος

Η τράπεζα το ζητά επειδή ένα υψηλό ποσοστό μετρητών συναλλαγών συχνά σχετίζεται με κίνδυνο ξεπλύματος χρήματος, και η τράπεζα υποχρεούται να αξιολογήσει αυτόν τον κίνδυνο ως μέρος της due diligence του πελάτη σύμφωνα με το Νόμο περί πρόληψης ξεπλύματος χρήματος και χρηματοδότησης της τρομοκρατίας (Wwft). Τα μετρητά είναι δύσκολο να ανιχνευτούν σε σχέση με μια πηγή σε σύγκριση με μια τραπεζική μεταφορά, και επομένως η τράπεζα θέλει να γνωρίζει εάν το ποσοστό μετρητών στην επιχείρησή σας ταιριάζει με τη φύση της δραστηριότητας. Ένα κατάστημα εστίασης με υψηλές εισπράξεις μετρητών είναι κάτι διαφορετικό από ένα γραφείο συμβούλων που θα δήλωνε 40% μετρητά — το τελευταίο είναι ένδειξη προβληματικής κατάστασης, όχι αυτόματα ένα πρόβλημα, αλλά κάτι για το οποίο η τράπεζα θέλει μια εξήγηση.

Αυτό που ζητά συγκεκριμένα η τράπεζα διαφέρει ανά ίδρυμα: μερικές φορές ένα ποσοστό, μερικές φορές μια εκτίμηση σε κατηγορίες ("λιγότερο από 10%", "10-25%" κ.λπ.), μερικές φορές μια εξήγηση για το πώς προέκυψε αυτό το ποσοστό. Εάν δεν διαθέτετε αρχείο ταμείου που να παρουσιάζει αυτό το ποσοστό απευθείας, μια τεκμηριωμένη εκτίμηση βάσει της λογιστικής σας είναι συνήθως επαρκής — η τράπεζα δεν αναμένει πιστοποίηση ορκωτού λογιστή, αλλά ένα λογικό απάντηση. Αυτή η ερώτηση συχνά σχετίζεται με άλλες ερωτήσεις από την ίδια due diligence, όπως την προέλευση του πλούτου της επιχείρησης και σε ποιες τράπεζες διατηρεί η επιχείρηση λογαριασμούς — μαζί σχηματίζουν την εικόνα που χρειάζεται η τράπεζα για να καθορίσει το προφίλ κινδύνου σας.

Βάση: το cliëntenonderzoek στο Wwft

Αυτή η ερώτηση προέρχεται από την υποχρέωση due diligence στο Wwft: οι τράπεζες πρέπει να καθορίσουν τη φύση και τον σκοπό της επιχειρηματικής σχέσης και να κάνουν αξιολόγηση κινδύνου, και το ποσοστό μετρητών είναι ένας τυπικός δείκτης για αυτό. Αυτό είναι ανεξάρτητο από την ερώτηση για τους τελικούς δικαιούχους του οργανισμούπου προέρχεται από το ίδιο νόμο αλλά συμπληρώνει ένα άλλο μέρος της εικόνας του πελάτη: όχι τον κίνδυνο συναλλαγής, αλλά τη δομή ιδιοκτησίας και ελέγχου.