bank wil weten of wij zaken doen met hoog risico sectoren, wat valt daaronder

Hoog risico gaat over de klant, niet over de branche alleen

De bank stelt deze vraag omdat cliëntenonderzoek onder de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme risicogebaseerd is: hoe hoger het risico, hoe dieper het onderzoek. "Risicovolle sector" is geen vaste lijst met SBI-codes, maar een optelsom van factoren: het soort producten of diensten, de landen waarmee gehandeld wordt, de betaalstromen en de complexiteit van de eigendomsstructuur. Sectoren die vaak als verhoogd risico gelden zijn onder meer contant-geld-intensieve handel, edelmetalen en -stenen, vastgoedtransacties, cryptodiensten, wapens en dual-use goederen, en handel met landen die op een sanctie- of hoogrisicolandenlijst staan. Een onderneming die daarin actief is, valt niet automatisch af — de bank vraagt alleen om beter te kunnen onderbouwen waarom het risico beheersbaar is.

Concreet vult u meestal in of u producten, diensten of tegenpartijen heeft die in zo'n categorie vallen, en zo ja: welke maatregelen u zelf neemt om dat risico te beperken. Vaak volgt daarna een vraag naar de herkomst van het vermogen van de onderneming, omdat sector en geldstroom in het onderzoek van de bank samenhangen. Heeft u geen van de genoemde activiteiten, dan is "nee" hier het feitelijk juiste antwoord — niet iets om voorzichtig omheen te formuleren.

Waar dit uit volgt: het cliëntenonderzoek in de Wwft

De verplichting tot dit type vraag volgt uit het cliëntenonderzoek dat de Wwft aan banken oplegt: instellingen moeten de risico's van hun cliënten kennen en waar nodig verscherpt onderzoek doen, wat in de praktijk vertaalt naar vragenlijsten over sector, producten en tegenpartijen. Dat onderzoek raakt ook de eigendomsstructuur; vandaar dat vragen over hoog-risico-activiteiten in de praktijk vaak in dezelfde vragenlijst staan als de vraag wie de uiteindelijk belanghebbenden van de onderneming zijn. Er bestaat geen wettelijke, uitputtende lijst van "risicosectoren" — banken vullen dit zelf in op basis van hun eigen risicobeleid, gebaseerd op de Wwft-systematiek.