moet ik doorgeven met welke landen ik zaken doe

Landenrisico is standaard onderdeel van het cliëntenonderzoek

Ja, in de praktijk vraagt de bank naar de landen waarmee je zaken doet, en dat mag. Dit valt onder het cliëntenonderzoek van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). De bank moet risico's inschatten, en landen met een verhoogd risico op witwassen of terrorismefinanciering zijn daarbij een vast criterium. Vaak vraagt de vragenlijst niet naar élk land apart, maar naar de landen buiten de EU/EER, of specifiek naar landen die op een risicolijst staan. Lees de vraag dus letterlijk: "buitenlandse klanten" kan in de praktijk betekenen "klanten buiten de EU" of "klanten in hoogrisicolanden", en dat scheelt nogal in wat je moet opsommen.

Wat je concreet aanlevert, hangt af van hoe de vraag is geformuleerd: een lijst van landen, een percentage omzet per regio, of alleen een bevestiging dat er geen zaken worden gedaan met landen op een sanctie- of risicolijst. Dat laatste raakt ook de vraag of de onderneming of een van haar bestuurders op een sanctielijst staat, want landenrisico en sanctierisico worden door banken vaak in één adem genoemd, maar het zijn twee verschillende toetsen. Heb je geen kant-en-klaar overzicht van je klantenland, dan is een redelijke aanpak om te werken vanuit je facturatie- of CRM-data, en dat apart te vermelden als de bank om een bronvermelding vraagt.

Grondslag: Wwft-cliëntenonderzoek, niet het Handelsregister

De verplichting om landen van zakenrelaties te melden komt niet uit de Handelsregisterwet 2007 — die legt alleen vast wie de onderneming is en wie erbij horen, zie ook wie de uiteindelijk belanghebbenden van de onderneming zijn — maar uit het cliëntenonderzoek dat instellingen zoals banken moeten uitvoeren onder de Wwft. Die wet verplicht de bank zelf om risico's te beoordelen, en landenrisico is daarbij een erkende factor; de onderneming levert de gegevens aan die de bank nodig heeft om die beoordeling te kunnen maken.